Οι εκπαιδευτικοί μας (ιδιαίτερα της Μέσης βαθμίδας), δεν θέλουν να φτιάξει το δημόσιο Σχολείο, γιατί οι ίδιοι οφελούνται απο τα χάλια του. Χ. Λαζαρίδη

Όταν ένας κλάδος του Δημοσίου, όπως οι δάσκαλοι, κατεβαίνουν σε απεργία διαρκειας, με αίτημα αύξηση μισθού κατά ...42%, αυτό δεν είναι πλέον «κλαδικό» αίτημα, αυτό είναι πρόσχημα συνολικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση!
Γιατί δεν ζητάνε γενναία αύξηση από ένα μεμονωμένο «εργοδότη», τη ζητάνε από το κράτος. Δηλαδή από τους φορολογούμενους. Και οι φορολογούμενοι δεν έχουν από πού να ζητήσουν, κι αυτοί, αύξηση κατά 42% των αποδοχών τους, για να τα δώσουν στους δασκάλους...
Κι αν πάρουν τέτοιες αυξήσεις οι δάσκαλοι, αντίστοιχα θα ζητήσουν και οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί Γυμνασίου-Λυκείου. Κι αν τα πάρουν οι εκπαιδευτικοί, αντίστοιχα θα ζητήσουν κι οι άλλοι κλάδοι του Δημοσίου. Κι αν δεν τα δώσει η κυβέρηση αύριο, θα έλθουν τα δικαστήρια να την υποχρεώσουν να τα δώσει μεθαύριο – και μάλιστα αναδρομικά από σήμερα.
Τι θα σήμαινε αυτό; Ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι, που έχουν ήδη προνομιακούς όρους απασχολησης - είναι μόνιμοι, δουλεύουν λιγότερο και με χαλαρότερους όρους από τον ιδιωτικό τομέα κλπ. – θα αποκτούσαν, επιπροσθέτως και μέσα σε μια νύχτα, επίπεδα αποδοχών πάνω από τους κοινοτικούς μέσους όρους! Ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βρίσκονται ακόμα πολύ πίσω και εργάζονται πολύ περισσότερο, υπό πολύ χειρότερους όρους, φορολογούμενοι ανελέητα, για να πληρώνουν μια προνομιούχα κάστα του Δημοσίου. Είναι δίκαιο αυτό; Μάλλον όχι.
Είναι εφικτό αυτό; Σίγουρα όχι. Η ικανοποίηση του αιτήματος των δασκάλων θα συμπαρέσυρε τετοια ανατροπή στη διάρθρωση των δημοσίων δαπανών, που θα ανέτρεπε όλες τις προτεραιότητες και θα παραβίαζε όλες τις δεσμεύσεις δημοσιονομικής διαχείρισης, που έχουν αναλάβει όλες οι κυβερνήσεις έναντι των Βρυξελλών...
Οι δάσκαλοι ζητάνε κάτι που δεν είναι δίκαιο ως πρός τους υπόλοιπους εργαζόμενους του δημόσιου τομεα, είναι ακόμα πιο άδικο ως προς τους υπόλοιπους εργαζομενους του ιδιωτικού τομεα, είναι εξαιρετικά ανάλγητο έναντι των φορολογουμένων, είναι πολύ επικίνδυνο για τη δημοσιονομική διαχείριση του Προϋπολογισμού κι είναι αδιανόητο εν όψει των δεσμεύσεων που επιβάλει η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη...
Αν οι δάσκαλοι ήθελαν να επιτυχουν μια σοβαρη αναβάθμιση των αποδοχών τους, θα υιοθετούσαν τελείως διαφορετική τακτική: Θα πρόβαλαν σαφώς χαμηλότερα αιτήματα, θα κλιμάκωναν σταδιακά τις κινητοποιήσεις τους, δεν θα ζητούσαν τα πάντα «εδώ και τώρα», δεν θα εξαντλούσαν τα «όπλα» τους σήμερα, δεν θα «έκαιγαν όλα τα χαρτιά τους». Το αίτημα των δασκάλων δεν αποσκοπεί στη βελτιώσει της θέση τους, αλλά στην πρόκληση γενικευμένης συγκρουσης. Δεν είναι αίτημα διαπραγμάτευσης, είναι θρυαλλίδα κοινωνικής έκρηξης.

Η Μεταρρύθμιση που ΔΕΝ θέλουν

Για τους «συμμάχους» τους στο χώρο της Μέσης Εκπαιδευσης τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκανδαλώδη. Είναι γνωστό ότι οι καθηγητές Γυμνασίων – Λυκείων δεν ζούν μόνο από το μισθό τους. Ο μισθός τους εξασφαλίζει ένα σταθερό εισόδημα, το οποίο συμπληρώνεται από φροντιστήρια και «ιδιαίτερα». Γιατί τα παιδιά καταφεύγουν, μαζικά πλέον, στην ιδιωτική Παραπαιδεία, για να μάθουν όσα δεν μαθαίνουν στα δημόσια σχολεία. Και οι γονείς πληρώνουν, ως φορολογούμενοι, τους δασκάλους στα δημόσια σχολεία, κι ύστερα (τους ξανα-)πληρώνουν ως ιδιώτες στα φροντιστήρια.
Βέβαια, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές υποστηρίζουν ότι θέλουν «αξιοπρεπείς αποδοχές για να ζούν μόνο από το μισθό τους». Αλλά δεν λένε την αλήθεια. Διότι όσο το δημόσιο σχολείο έχει τα χάλια του, θα υπάρχει ζήτηση για υπηρεσίες Παραπαιδείας και θα υπάρχουν «ευκαιρίες» για τους καθηγητές να κερδίζουν από την Παραπαιδεία. Οι εκπαιδευτικοί μας (ιδιαίτερα της Μέσης βαθμίδας), δεν θέλουν να φτιάξει το δημόσιο Σχολείο, γιατί οι ίδιοι οφελούνται απο τα χάλια του.
Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν ποιοτική αναβάθμιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης. Κάνουν ό,τι μπορούν να την εμποδίσουν. Και τα καταφέρνουν μια χαρά. Τα σχολεία στην υπόλοιπη Ευρώπη έχουν ήδη συμπληρώσει ένα μήνα απρόσκοπτης λειτουργίας για τη φετινή χρονιά. Τα δικά μας δεν έχουν ανοίξει ακόμα, ούτε προβλέπεται στο ορατό μέλλον...
Οι εκπαιδευτικοί του δημοσίου, που ζούν μια χαρά από την Παραπαιδεία, απαιτούν να τους εξασφαλιστεί υπό τις προνομιακές συνθήκες του «Πρυτανείου», όσα δεν μπορουν να επιτύχουν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, που δουλεύουν σε συνθήκες πολύ πιο δύσκολες, με πολύ μεγαλύτερο κόπο, υπό πολύ μεγαλύτερη πίεση κι υπό ασύγκριτα μεγαλύτερη ανασφάλεια.
Πράγματι, οι εκπαιδευτικοί θά ’πρεπε να παίρνουν πολύ περισσότερα – κι απ’ αυτά που παίρνουν σήμερα κι απ’ αυτά που ζητάνε ακόμα. Αλλά για να προσφέρουν άλλου είδους υπηρεσίες, σε άλλου είδους δημόσια σχολειά (και Πανεπιστήμια). Για την ώρα αντιστέκονται σε κάθε απόπειρα ουσιαστικής μεταρρύθμισης, δίνουν «μάχες οπισθοφυλακών» για να ματαιώσουν την παραμικρή αλλαγή και κάνουν ό,τι μπορούν για να υποβαθμίσουν κι άλλο την Δημόσια Εκπαίδευση.

Γιατί θα χάσουν...

Αλλά είναι λιγότερο ισχυροί απ’ όσο νομίζουν και πολύ πιο ευάλωτοι απ’ όσο υποπτεύονται. Και γι’ αυτό, τελικώς, θα χάσουν...
-- Θα χάσουν, γιατί προκαλούν την ελληνική κοινωνία με τον κυνισμό τους, όταν ζητούν περισσότερα απ’ όσα διανοείται να ζητήσει οποιοσδήποτε άλλος κλάδος κι απ’ όσα αντέχει ο Προϋπολογισμος.
-- Θα χάσουν, γιατί εκβιάζουν καθημερινα όλες τις ελληνικές οικογένειες, στο πιο ευαίσθητο σημείο: στα παιδιά τους. Που μένουν «ξεκρέμαστρα» κάθε μέρα, χωρίς σχολείο, χωρίς παρακολούθηση...
-- Θα χάσουν, γιατί συμμαχούν με κατηγορίες εξαιρετικά προνομιούχες, όπως οι καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, που κόπτονται για τη Δημόσια Παιδεία, αλλά ζούν από τον «επάρατη» Παραπαίδεία.
-- Θα χάσουν διότι δεν καταλαβαίνουν καν που οδηγούν τα πράγματα. «Εμπνέονται» από τις κινητοποιήσεις της περασμένης άνοιξης στη Γαλλία. Ξεχνάνε, όμως, ότι μετά τις κινητοποιήσεις εκείνες, ο γαλλικός λαός μετακινήθηκε – πολύ και απότομα - προς τα δεξιά: Οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες στη Γαλλία, συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε σκληρά μέτρα ενάντια στους «ακραίους» και το «περιθώριο», ενάντια στη διάλυση της εκπαίδευσης, ενάντι στη χαλάρωση των παραδοσιακών παιδαγωγικών αξιών και θεσμών. Μπροστα σε αυτά που προτείνει ο Νικολά Σαρκοζύ της Κεντροδεξιάς, το νομοσχέδιο Γιαννάκου μοιάζει πολυ χαλαρό, σχεδόν... «αριστερούλικο»! Ενώ μπροστά στις προτάσεις της κας. Σεγκολέν Ρουαγιάλ - του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, παρακαλώ – ολόκληρη η Ελληνική Κεντροδεξιά μοιάζει μάλλο ... «σοσιαλ-φιλελεύθερη»!
Θα χάσουν γιατί οι ίδιοι θα απομονωθούν, και θα σπρώξουν την ελληνική κοινωνία στο αντίθετο άκρο. Το πρόβλημα είναι ότι από τη σύγκρουση που έχουν επιλέξει δεν θα χάσουν μόνο αυτοί.
Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Γ.Γ. του ΔΣ/Δ21